شب زخمی

واقعیت هایی که در سرزمینم می بینم - به مناسبت جشن ظهور

shab-e-zakhmi — Fri, 07 Aug 2009 20:08:18 GMT

نمی دانم تو می دانی
دل من در هوای دیدنت بی تاب گردیده
سراپای وجودم در فراقت آب گردیده
ز هجرت دیدگانم همچو دریایی ز خون گشته
غم و دردم فزون گشته
و از تب در میان بسترم چون شمع می سوزم
برای دیدنت رویت دو چشم اشکبارم را به روی ماه می دوزم
و با او از غم و درد درونم راز می گویم...

اساساً فلسفه ظهور ریشه در آغاز آفرینش دارد. بشر از همان نقطه آغاز زندگی تا به امروز چشم انتظار فردی بوده است که با آمدنش دنیای درونی و بیرونی او را از ارزش های خوب دگرگون سازد و با تضادهای زمانه خود مبارزه کرده و در نهایت او را از ظلم و ستم نجات دهد. در ادیان و فرهنگ های مختلف نیز از این فرد به صورت ها و نام های گوناگونی یاد شده است. درآیین زردشت سوشیانت، در آیین مسیحیت فارقلیط، در آیین یهود مسیح (ماشیح) ، در آیین هندو كالكو و در دین اسلام نیز که تحت عنوان "منجی" که امام دوازهم ما حضرت مهدی (عج) می باشد، یاد می گردد. این مطلب نشان دهنده جایگاه منجی و مفاهیم پس از آن مانند انتظار و... در فرهنگ ها و ادیان مختلف است که البته در نوع نگرش و بحث های مربوط به این موضوع تفاوت های زیادی وجود دارد که از حوصله آن خارج است چرا که عرضم چیز دیگریست.

در آیین ما، انتظار علاوه بر ایمان قلبی، نیازمند شور و نشاطی است که در وجود هر منتظری باید شکل بگیرد. که برای شکل گیری و تقویت چنین ویژگی باید کارهای مربوط به این مهم را انجام داد. کارهایی از قبیل برگزاری دعا، نصب پارچه و نوشته ها به همین مناسبت و... و همچنین برگزاری مراسم و مجالسی مربوط به آن. خوشبختانه ایرانیان در این گونه کارها سرآمدند و به مناسب های مختلف از جمله ماه رمضان، محرم و... ازطریق برگزاری مراسم، ارادت و اعتقاد قلبی خودشان را نسبت به ائمه اطهار ابراز می دارند. همان طور که همه ساله به مناسبت نیمه شعبان و میلاد حضرت مهدی (عج) جشن هایی را برگزار می کنند تا برای ظهور آن حضرت زمینه سازی کنند.

اما نکته ای بود که خواستم عرض کنم این بود که متاسفانه بعضاً دیده ام که در جشن هایی که به مناسبت نیمه شعبان و میلاد حضرت مهدی (عج) برگزار می گردد، جایی که باید در این گونه اعیاد، شادی و خوشحالی باشد، گاهی اوقات پای غم و اندوه و احیاناً نوحه نیز در میان می آید. این مغایر با آموزه های دینی ماست. به اعتقاد بنده یک منتظر نیازمند انرژی مثبتی است که از برگزاری چنین مراسمی دریافت کند نه انرژی منفی. و طبعاً زمانی که از غم واندوه استفاده شود، به جای آنکه آماده تر گردد، منزوی تر می شود. (البته منظور بنده غم و اندوه جمعی است که گاهی در این جشن ها دیده می شود نه غم و اندوهی شخصی که از درد و دل با منجی به دست می آید و باعث سبکی و تخلیه درونی منتظران می گردد.) باید گفت که اسلام دین انزوا نیست. اسلام دین گوشه گیری نیست. اسلام همیشه دین غم و اندوه نیست. اسلام اصلاً چند هزار سال است که آمده تا این چیزها را از سر راه بردارد. روایت داریم فرشتگان هنگامی که اعمال خوب انسان ها را می نویسند با حالت شادی و لبخند این کار را انجام می دهند. این نشان از اهمیت شادی نزد خدا و دین اسلام دارد. اما متاسفانه گاهی اوقات در این گونه جشن ها مبلغان دینی ما طوری عمل می کنند که اسلام این گونه جلوه می کند.

از این گذشته متأسفانه آدم واقعیت هایی را در سرزمین خود می بیند که نمی تواند چشمانش را به روی آنها ببند، در دل بریزد و از آنها حرف نزند. بنده اصلاً قصد ندارم به این بحث جنبه سیاسی بدهم. چون معتقدم اصولاً وقتی داریم از امام زمان صحبت می کنیم این چیزها دیگر معنا و مفهومی پیدا نمی کند. اما خوب نمی توان از کنار این قضایا به سادگی گذشت. کشور عزیزمان ایران، مملکت امام زمان قرار است باشد. تعبیری که از واژه "مملکت امام زمان" بنده در ذهنم هست، این است که این کشور پایگاهی باشد برای ظهور آن حضرت. پایگاهی باشد برای تحقق عدالت و آزادی و ترویج ارزش های خوب در پرتو ظهور آن حضرت. اما متاسفانه در داخل این سرزمین حوادثی رخ می دهد که...

در همین مملکت امام زمان، ناجوان مردانه به روی مردم آتش ریخته می شود و کشته می شوند. در همین مملکت امام زمان مردم وحشیانه شکنجه می شوند. در همین مملکت امام زمان به مردم هجوم آورده می شود، به خانه ها، به اموالشان، به عزیزانشان و... که خودتان دیگر از بنده بهتر می دانید. بله این سرزمین که قرار است روزی پایگاه عدل و داد شود اکنون ظلم و جور چهره درونی آن را سیاه کرده است. آیا به راستی امام زمان مملکتی این چنینی می خواهد؟ آیا امام زمان سربازانی این چنینی می خواهد؟ سربازانی که وحشیانه به جان مردم می افتند و سپس همین سربازان امام زمان در پیشگاه خدا سجده شکر به جا می آورند در حالی که می دانند خلق خدا را آزرده اند. و بعد از این جریانات اخیر به امام زمان نامه می نویسند که ما به احدی تیر نزدیم و... اگر به همه دروغ گفتیم دیگر می توانیم به آقا هم دروغ بگوییم؟!! بیاییم حداقل با آقا رو راست باشیم.

اما با همه این حرف ها، با همه این دردها و با همه این زخم ها بالاخره معبودی نیز وجود دارد. خدای ما عالم تر از این گفته هاست. او خود به سرنوشت بندگان خود مقدر است و بهتر از هر فردی می داند زمان ظهور آخرین فرستاده اش را. و من و شما و نه هیچ کس دیگری از زمان ظهور اطلاعی نداریم. تنها کاری که می توانیم انجام دهیم دعا و زمینه سازی برای تعجیل ظهور آن حضرت است و بس. آن فرستاده روزی ظهور خواهد کرد و جهان را پر از عدل و داد می کند. بی نیاز از هر فرد و هر مسلکی. یارانش به او می پیوندند و انقلاب جهانی او آغاز می شود. و چه زیبا و عظیم است تصویر چنین روزی! پس به امید آن روز...

*** وجود مقدس امام ششم حضرت جعفر صادق (ع) می فرمایند: تعیین کنندگان وقت دروغ می گویند.***

پیش کش به ساحت مقدس حضرت حجت بن الحسن عسکری و به امید ظهور آن بزرگوار - اللهم عجل لولیک الفرج

و نیز به یاد آن شهید آزاد مرد که راه او تا ابد در خاطرم جاویدان خواهد ماند...

آشتي كن تو با سرمستي بهار...

shab-e-zakhmi — Sat, 11 Apr 2009 20:18:18 GMT

سلام!

پيش از هر چيز آغاز سال جديد را (البته با كمي تاخير) خدمت همه شما عزيزان و نازنين ياران تبريك مي گويم. اميدواريم در سال جديد بتوانيم همگام با نو شدن طبيعت، از نو، نو شويم، تقويم كهنه ذهنمان را پاره كنيم و فصلي دوباره را در زندگي خود رقم زنيم!

مدتي بود كه به علت گرفتاري و مشلغه زياد فرصت نمي كردم كه به شما سر بزنم. از تمامي شما عزيزان ممنونم و دست يكايك شما رو مي بوسم كه در اين مدت از حضور سبزتان كم نكرديد و با نظرات پرمحبت خود اين كلبه خاموش را روشن نگاه داشتيد. اميدوارم قصور و كوتاهي بنده را در اين مدت كه گرفتار بودم و به وبلاگ شما سر نمي زدم به بزرگي خود ببخشاييد. باشد كه روزي از خجالتتان در آيم.

در پايان از درگاه خداوند بزرگ آرزوي بهترين ها را توام با سلامتي و شادكامي براي شما و خانواده محترمتان دارم. ايام به كامتان، خداوند نگهدارتان...

تاريخ مرگ و ماتم است! تقويم كهنه روي ميز

هر برگ آن را پاره كن، ميان شعله ها بريز!

بايد قلم گرفت به دست، تقويم تازه اي نوشت

بايد كه تن نداد و رفت به جستجوي سرنوشت

هر برگ اين تقويم درد روز دروغ و شيون است

تاريخ ما، حضور ما در دست تو، دست من است

بر ما هر آن چه كه گذشت، تاريخ ما نبود و نيست

آغاز ما، عمر زمين با خلقت دنيا يكيست

تا كي به فكر معجزه؟ در انتظار حادثه

سوار سرنوشت تويي، پشت غبار حادثه

تا كي به ظلمت گم شدن؟ جادو شدن، زانو زدن

خدا ندارد احتياج به نذر تو، نياز من

تقويم درد و تفرقه ما را به عصر سنگ برد

اين قوم در خود گمشده از ذات خود شكست خورد

اين كهنه تقويم غريب تكرار تاريخ و عزاست

بي ابتدا و انتهاست، نگو كه شرح حال ماست

بايد جهان را تازه ديد، رفت و به فرداها رسيد

براي يك آغاز نو نبايد انتظار كشيد

به اعتماد دست هم بايد گرفت از نو قلم

دوباره خط زد و نوشت از ابتدا قدم قدم

تاريخ مرگ و ماتم است! اين كهنه تقويم غم است!

بي ترس دوزخ يا بهشت از زندگي بايد نوشت!

(اردلان سرفراز)

نامه یک هموطن به رئیس جمهور...

shab-e-zakhmi — Thu, 02 Oct 2008 19:57:18 GMT

توضيح: اين نامه يكي از هموطنان عزيزمان است خطاب به رئيس جمهور احمدی نژاد. نوشته ها و عكسها خود گوياي همه چيز هستند...

آقای احمدی نژاد، رئیس جمهور فلسطین، لبنان، عراق، افغانستان، سوریه، ونزوئلا، نیکاراگوئه، بولیوی، سریلانکا و خیلی جاهای دیگر، حتی آمریکا، سلام.

دیشب نطق با شکوه شما در مقر سازمان ملل را می شنیدم! نمیدانید چقدر خوشحال شدم وقتی فهمیدم شما بجز عربی، فارسی هم می دانید و کشوری به نام ایران را نیز می شناسید!!

پیش از این وصف شما را خیلی شنیده بودم و می دانستم انسانی هستید یاور محرومان جهان و هرجا نیاز به کمکی باشد!، دولت شما با ارقام هنگفت و میلیارد دلاری به یاری نیازمندان می شتابد!

امشب که پس از دفاع مفصلتان از همه کشورهای تحت پوششتان، یادی هم از کشور من ایران کردید و زمان کوتاهی از سخنانتان را به دفاع از حق داشتن تکنولوژی اتمی کشورم اختصاص دادید، شور و شعف فراوانی به من دست داد از این که دانستم نام ایران برایتان بیگانه نیست.

از این رو امیدوار شدم حالا که تا حدودی با کشور من آشنا هستید، گوشه هایی از آنچه زیر پوست شهرهای کشورم میگذرد را نشانتان دهم تا تصورتان نسبت به ایران تا حدودی به واقعیت نزدیک تر شود.

آخر شنیدم که فرموده بودید نود و هشت درصد مردم ایران از اوضاعی که در آن به سر می برند رضایت کامل دارند و فقری که در ایران وجود دارد بسیار ناچیزتر از فقری است که مردم آمریکا با آن دست به گریبانند و چه وچه...

نمیدانم کجای ایران را دیده اید که اینگونه مرفه می زیستند اما بیایید تا من فقط نیمی از یک ضلع میدان بهارستان تهران را نشانتان دهم. فقط از ابتدای ملت تا روبروی خانه ملت...

ببینید: این دخترک، دانش آموز است، درس می خواند، امید آینده این مرز و بوم است. اما اگر کار نکند نمیتواند هزینه تحصیلش را فراهم کند. دفتر و دستک مدرسه اش را کنار خیابان و بساط ترازو و چند بسته آدامس و بیسکوئیت اش گسترده و تکالیفش را در محل کسب و کارش یعنی پیاده رو انجام میدهد.

به این زن نگاه کنید. گمان نمی کنم انصاف باشد در آغاز پیری، گاری کارتن پاره را به دنبال بکشد و خیابان ها را در به در به دنبال کارتن مقوایی وجب بزند...

این پدر را ببین. هر شب با دو کودکش در پیاده رو گدایی میکند. دخترکش را می بینید آقای رئیس جمهور؟ بجز روپوش و مقنعه - احتمالا سال اول - مدرسه اش فکر نکنم لباس دیگری داشته باشد، چون همواره همین ها را بر تن دارد. اما او هم میخواهد درس بخواند، تحصیل کند... اول مهر از راه رسیده... چند وقتی است نمی بینمشان. نمیدانم دخترک آیا میتواند امسال به مدرسه برود، آیا روپوش دارد؟...

آری... اینجاست ایران، کشوری که از همه ممالک تحت پوشش مالی شما فقیرتر است.

آقای جهان!، نفتمان را داده ایم، خونمان هم داده ایم، آیا چنین وجه الضمانی از طرف هفتاد میلیون نفر، کفایت نمی کند تا چند میلیون دلاری بودجه قرضمان بدهی؟

می خواهم فاحشه شوم...

shab-e-zakhmi — Mon, 15 Sep 2008 08:54:18 GMT

ديشب عزيزي ايميلي زده بود كه مرا عميقاً متأثر كرد و به فكر فرو برد. در آن ايميل، نامه اي از زبان يك معلم ايراني نوشته شده بود كه در آن از دانش آموز دختري ياد كرد كه مي خواهد در آينده فاحشه شود!

...

خدايا بر سر مردمان اين سرزمين چه آمده؟ تنها مي توانم بگويم ما را ببخش... ببخش كه زير دست چنين حكومتي زندگي كه نه عمرمان را هدر مي كنيم...

متن انشاء دختر ده ساله ایرانی: می خواهم فاحشه شوم !

.....مسلماً این موضوع انشاء برای هزارمین بار تکرار شده است ، فقط برای اینکه تغییری ایجاد بشود موضوع رابه این صورت پای تخته سیاه کلاس نوشتم "می خواهید در آینده چه کاره شوید؟ الگوی شما کی است ؟..." و برایشان توضیح دادم الگو یعنی اینکه چه کسی باعث شده شما تصمیم بگیرید این شغل را انتخاب کنید. انشاء ها هم تقریبا همان هایی هستند که هزارها بار تکرار شده اند، با این تفاوت که چند تا شغل جدید به آن ها اضافه شده است. يك دانش آموز نوشته بود: من دوست دارم مهندس هوا و فضا شوم ولي پدرم می گوید ام.وی.ام بهترین رشته دنیا است و خیلی پول دارد . (حتما منظورش MBAاست).. دانش آموز دیگری نوشته بود: دوست دارم مهندسی اتم بخوانم ولی پدرم دوست ندارد می گوید اگر آشپزی بخوانم بیشتر به دردم می خورد و ... ولی اعتراف می کنم از همه تکان دهنده تر انشاي یک دختر 10 ساله بود که نوشته بود "می خواهم فاحشه بشوم". شاید اولین بار است که یک دختر بچه ده ساله چنین شغلی را انتخاب کرده است....

از متن انشاء:

....." خوب نمی دانم که فاحشه ها چه کار می کنند ولی به نظرم شغل خوبی است. خانم همسایه ما فاحشه است. این را مامان گفت. تا پارسال دلم می خواست مثل مادرم پرستار بشوم. پدرم همیشه مخالف است. حتی مامان هم دیگر کار نمی کند. من هم پشیمان شدم. شاید اگر مامان هم مثل خانم همسایه بشود بهتر باشد او همیشه مرتب است. ناخن هایش لاک دارند و همیشه لباس های قشنگ می پوشد. ولی مامان همیشه معمولی است.

مامان خانم همسایه را دوست ندارد. بابا هم پیش مامان می گوید خانم خوبی نیست. ولی یک بار که از مدرسه بر می گشتم بابا از خانه آن خانم بیرون آمد. گفت ازش سوال کاری داشته. بابای من ساختمان می سازد. مهندس است. ازش پرسیدم یعنی فاحشه ها هم کارشان شبیه مهندس های ساختمان است ؟ خانم همسایه هنوز دم در بود . فقط کله اش را می دیدم. بابا یکی زد در گوشم ولی جوابم را نداد. من که نفهمیدم چرا کتکم زد. بعد من را فرستاد تو و در را بست.

... من برای این دوست دارم فاحشه بشوم چون فکر می کنم آدم های مهمی هستند. مامان همیشه می گوید که مردها به زن ها احترام نمی گذراند. ولی مردها همیشه به خانم همسایه احترام می گذارند مثلا همین بابای من. زن ها هم همیشه با تعجب نگاهش می کنند، شاید حسودی شان می شود چون مامانم می گوید زنها خیلی به هم حسودی می کنند. خانم همسایه خیلی آدم مهمی است . آدم های زیادی به خانه اش می آیند. همه شان مرد هستند . برای من خیلی عجیب است که یک زن رئیس این همه مرد باشد .

بعضی هایشان چند بار می آیند . بعضی وقت ها هم این قدر سرش شلوغ است که جلسه هایش را آخر شب ها تو خانه اش برگزار می کند . همکار هایش اینقدر دوستش دارند که برایش تولد گرفتند. من پشت در بودم که یکی از آنها بهش گفت تولدت مبارک. بابا می خواست من را ببرد پارک، بهش گفتم امروز تولد خانم همسایه است. گفت می دانم. آن روز من تصمیم گرفتم فاحشه بشوم چون بابا تولد مامان را هیچ وقت یادش نمی ماند.

تازه خانم همسایه خیلی پول در می آورد. زود زود ماشین هایش را عوض می کند. فکر کنم چند تا هم راننده داشته باشد که می آیند دنبالش. این ور و آن ور می برند. ... من هنوز با مامان و بابا راجع به این موضوع صحبت نکردم. امیدوارم بابا مثل کار مامان با کار من هم مخالفت نکند..... "

...

آباد باشي ايران! در كشوري كه به اسم اسلام بر مردم حكومت (ظلم) مي كنند، فقر سطح وسيعي از جامعه را فراگرفته، دولت گرد افيوني كه از هزاران ماده سمي كشنده تر است ميان جوانان وطن ما ترويج مي دهد تا قدرت فكري آنها را از كار بيندازند و هميشه "خموده" باشند و نه "ايستاده" و در كنار همه اين ها فحشا، بيكاري و هزاران درد و بلاي ديگر در جامعه ما خودنمايي مي كند، اين چيزها آن هم از ذهن يك دختر بچه 10 ساله زياد دور از انتظار نيست...

و ما همچنان در اول وصف تو مانده ایم...

shab-e-zakhmi — Thu, 04 Sep 2008 03:04:18 GMT

بيدار باش كه كاروان بر سر راه است؛ اگر تو باز پس ماني، مرا چه گناه است؟

اگر درآيي، در باز است؛ و اگر نيايي، حق بي نياز است.

به كودكي پستي؛ به جواني مستي؛ به پيري سستي؛ پس اي عزيز، خدا را كي پرستي؟

حقيقت درياست، شريعت كشتي؛ از دريا، بي كشتي به چه پُشتي گذشتي؟

خدا را نه به عرش حاجت است نه كرسي، قصّه تمام است؛ ديگر چه پرسي؟

(سخناني عارفانه از خواجه عبدالله انصاري)

مدارك جديد در مورد IP روزبه ضيافتي

shab-e-zakhmi — Tue, 19 Aug 2008 16:55:18 GMT

سلام عرض مي كنم خدمت تمام طرفداران ابي. اميدوارم كه حالتان خوب باشه. بنده ميلاد جاني قربان هستم و خيلي خوشحالم كه در جمع شما حاضر هستم. در چند روز اخير شاهد يك سري بحث هايي پيرامون مدير گروهمان آقاي روزبه ضيافتي بوديم كه جاي تأمل دارد.

ماجرا از اينجا شروع شد كه روزي دوست خوبم روزبه ضيافتي از من پرسيد كه آيا در بلاگفا قابليتي وجود دارد كه بتوان IP كساني كه در وبلاگ كامنت مي گذارند را مشاهده كنيم؟ كه بنده خدمت ايشان عرض كردم كه در بلاگفا به طور مستقيم خير اما در سيستم هاي جديد وبلاگداري همانند پارسي بلاگ و اخيرا پرشين بلاگ 2008 اين امكان به صورت مستقيم وجود دارد. براي همين بر آن شديم كه براي امتحان اين موضوع، وبلاگي را در پارسي بلاگ ايجاد نماييم. حدود اواسط تيرماه بود كه ما دست به چنين كاري زديم. از طريق آدرس زير مي توانيد به اين وبلاگ برويد و نظر روزبه و بنده را در قسمت نظرات مشاهده كنيد:

www.shahab68.parsiblog.com

در عكس شماره يك مشاهده مي كنيد كه آدرس IP روزبه اين است: 217.219.195.105

اما در سايت خاكستري جناب آقاي احمد فتاحي عكس هايي را ارائه دادند كه با آدرس IP موجود در اين عكس تفاوت دارد. عكس هاي آقاي فتاحي را از لينك هاي زير مي توانيد مشاهده كنيد:

http://www.khaakestari.com/images/a.jpg

http://www.khaakestari.com/images/b.jpg

http://www.khaakestari.com/images/c.jpg

http://www.khaakestari.com/images/d.jpg

http://www.khaakestari.com/images/e.jpg

http://www.khaakestari.com/images/f.jpg

امروز به سايت www.ip2location.com مراجعه كردم و محل آدرس IP هاي مندرج در عكس هاي آقاي فتاحي را پيدا كردم. نتايج بدين شرح بود: محل IP با آدرس 78.39.207.97 كشور امارات متحده عربي و شهر دوبي (عكس شماره دو) و محل IP با آدرس 69.64.84.92 كشور ايالات متحده امريكا و شهر نيويورك (عكس شماره سه) بود. براي كسب اطمينان مي توانيد به سايت مورد نظر مراجعه و با وارد كردن آدرس IP هاي بالا نتايج حاصل را مشاهده نماييد.

اين در حالي است كه روزبه ضيافتي در شهر همدان زندگي مي كند ولي در عكس هاي آقاي فتاحي با توجه به مداركي كه خدمت شما ارائه دادم اين طور برداشت مي شود كه روزبه ضيافتي در دوبي است. اين به نظر شما كمي غيرمعقول نيست؟! از آقاي احمد فتاحي خواهشمندم در اين مورد توضيح بدهند.

در ضمن بنده نيز يكي از شاهدان گفتگوي روزبه با خانم عسل ابي لاور بودم و خودم هم با ايشان گفتگويي داشتم. بنابراين خانم عسل ابي لاور وجود خارجي دارد و نبايد ايشان را با روزبه ضيافتي اشتباه گرفت. ايشان مثل اين كه در سايت خاكستري كامنتي هم براي اثبات هويت خودشان گذاشته اند كه متأسفانه مورد تأييد مسئولان سايت خاكستري قرار نگرفته است. از آقاي آريا فتاحي كه فرمودند: "من معلوم مي كنم عسل ابي لاور وجود داره يا نه" خواهشمندم كه هرچه زودتر به وعده شان عمل كنند و اگر مدركي در اين باره دارند ارائه نمايند.

سرفراز و سربلند باشيد...

15 مرداد 1387 بزرگداشت اردلان سرفراز، سالار ترانه سرایی ایران

shab-e-zakhmi — Sat, 02 Aug 2008 13:10:39 GMT

بزرگترین سایت طرفداران معین با افتخار تقدیم می کند:

15 مرداد 1387 بزرگداشت اردلان سرفراز، سالار ترانه سرایی ایران

سایت طرفداران معین در راستای اهداف خویش در جهت پاسداشت ارزش های هنر ایرانی و بزرگان و اسطوره های هنری ایران زمین در نظر دارد تا در روز 15 مرداد ماه مصادف با سالروز میلاد اردلان سرفراز بزرگداشتی به همین مناسبت برای این بزرگ مرد ترانه برگزار کند . در روز 15 مرداد با گذاشتن مطالب و عکس هایی مربوط به اردلان سرفراز یک بار دیگر نشان می دهیم که قدردان هنرمندان خویش هستیم . کسانی که لحظه لحظه های زندگی ما با آنان بوده است باشد که این طرح پایه گذار سنتی زیبا در اینترنت برای قدردانی از اسطوره های فرهنگ و هنر ایران زمین شود.

براي كسب اطلاعات بيشتر به وب سايت طرفداران معين مراجعه نماييد.

همه با هم در: /http://www.2rdoone.ir

shab-e-zakhmi — Sun, 11 May 2008 01:06:18 GMT

همه با هم در:

هر چه تبر زدي مرا، زخم نشد، جوانه شد...

shab-e-zakhmi — Thu, 08 May 2008 01:23:18 GMT

شعر من از عذاب تو، گزند تازيانه شد

ضجه ي مغرور تنم، ترنم ترانه شد

حماسه ي زوال من، در شب تلخ گم شدن

ضيافت خواب تو را، قصه ي عاشقانه شد

براي رند در به در، اين من عاشق سفر

واي كه بي كراني حصار تو كرانه شد

واي كه در عزاي عشق، كشته شد آشناي عشق

واي كه نعره هاي عشق، زمزمه ي شبانه شد

اي تكيه گاه تو تنم، سنگر قلب تو منم

واي كه نيزه ي تو را، سينه ي من نشانه شد

درخت پير تن من، دوباره سبز مي شود

كه زخم هر شكست من، حضور يك جوانه شد

واي كه در حضور شب، در بزم سوت و كور شب

شب كور وحشت تو را، قلب من آشيانه شد

واي كه آبروي تو، مرد انالحق گوي تو

بر آستان كوي تو، جان داد و جاودانه شد

من همه زاري منم، زخمي زخمه ي تنم

براي هاي هاي من، زخمه ي تو بهانه شد

هر چه تبر زدي مرا، زخم نشد، جوانه شد...

(ایرج جنتی عطایی)

فصلی دوباره...

shab-e-zakhmi — Sat, 15 Mar 2008 01:32:18 GMT

من هنوز منتظر يه اشاره ام

پی پروازی دوباره...

با تمام خستگی هام...

با تمام دل شکستگی هام...

نمی خوام حسرت، تو دلم بمونه

نمی خوام نگام تو چشات بمونه...

چهره نقاب بین مردمم

آشفته پشت این نقابم...

می خوام این آخرین شعرمو

تو کوچه تون فریاد بزنم...

یه روز می رسه عشق رو با خودم

همسفر می کنم...

با تمام سنگینی هایی که رو دلمه...

دفتر شعرمو با تمام بی مهریهات ورق زدم

گفت:

دم مزن و خوش باش... خوش...

که خوب این قصه... فراموشیت...

فصلي تازه... پروازي دوباره...

بی روز و بی تاریخ...